j.eizo

stof

woestijnstof

is het een zegen
of een vloek nu
een wolk van het
grote vergeten door
de wereld waait?

vluchtgegevens
verdwijnen en
alles van waarde
bedolven ligt
onder maakbaarheid?

is het een zegen
een vloek als we
herinneringen
aan licht en donker
verliezen?

— j.eizo

het corpus bekeken

in het anatomisch theater
betreden chirurgijns in
koelen bloede de arena

met de precisie van een
horlogemaker zet de
dokter kundig het mes erin

het bloed kruipt waar het
niet gaan kan anatomische
lessen zijn geleerd

zagen tangen scharen
dringen het corpus binnen
mijn ademend lijf

door een koker bekeken
geen dokter zag
wie ik eigenlijk was

— j.eizo

laatste dagen

ik was niet
voorbereid op
deze winter
vernielde
dromen knarsten
in mijn hand
gedempt licht
schuifelde
tussen mij
en de wereld
ik ga niet dood
aan barrevoets
lopen ik
sterf alleen
in verloren tijd

— j.eizo

van a tot zee

als ze

Arriveert
Brult en
Choqueert

Danst ze Een
Fel Gedreven
Hiphopdance

Ik weet dat
haar Jacht Kil
en koud is

Laaiend neemt ze
Mens en muis in
haar kielzog mee

Niets vergetend
draagt ze Organismen
met zich mee

Parels voor de
zwijnen in haar Queeste
zonder eind

Rolt Stroomt Tolt ze
Uitzinnig Vastberaden
in haar vloed

Winden waaien mee
of tegen geen Xenon
is haar onbekend

zij
de IJskoude ijzige
zilte zoute Zee

— j.eizo

eeuwig jachtveld

wekenlang lag ik op mijn
rug het plafond werd
een eeuwig sneeuwveld

dagelijks speurden mijn ogen
naar verstoringen in dit
vrijwel maagdelijk gebied

ik zag alleen een grillige gele
vlek als een vaag en aarzelend
licht in de witte vlakte

we gaan bewegen maar
voorzichtig zei de arts
ik wachtte hoopvol zijn acties af

een geheel ander skigebied viel
binnen mijn gezichtsveld toen hij
me in verticale positie bracht

een oorverdovende klap
bracht me uit balans
zonder dokter

belandde ik in een dal
waar een eeuwige jachtveld
naar me lonkte

— j.eizo

voor wie het ziet

rivieren weten
van lopen
weemoed is
hen onbekend

verlangens weten
van stromen
zichzelf bevatten
kunnen ze niet

wateren dragen
weemoed wat
ze wiegen
weten ze niet

verlangens
herhalen zich in
de stroming voor
wie het ziet

— j.eizo

voorgaande lente

ik denk aan de
spreeuw van de
voorgaande lente

de dwarrelende
veertjes zonder houvast
in onbevangen licht

aan het fraai
gevlekte verenpak
de ragfijne botjes

de laatste pluimpjes
als een afscheid
in slowmotion

van die roerloze
vogel ik huiver
net als toen

in de voorgaande lente

— j.eizo

hoe ik heet

alles is wit
het laken wordt rood

noem me niet
noem me niet bij naam

ik ben kwijt wie ik was
ik weet slechts wat ik ben

een glimp van een schaduw
in vijandig gebied

ooit de reis terug over
onpeilbare rivieren

een lange weg naar
een verdronken woord

het woord dat weet
hoe ik eigenlijk heet

alles was wit
het laken werd rood

— j.eizo

opruimwoede

vandaag ruimen we
onze woning leeg een
beetje vastgekleefd nog
aan wat is geweest
we gooiden moeilijk
dingen weg

de donkerte sloop
binnen te laat om
weg te kijken van
het lege huis
de inkijk op ons
gehavend bestaan

vandaag trekt de
zoute barre pijn
het kleed van pure
opruimwoede aan
in de kamer springt
een lamp kapot

— j.eizo

glashelder

we staarden
door het kleine
venster van de tijd
ik zag je bleke schaduw
je vroeg:
hoeveel is alles
je wachtte niet op een
brabbelend woord van mij
alles was glashelder
toen jij bleef turen
door het kleine
venster van de tijd

— j.eizo

verdwenen dagen

ik verdwaalde
toen iemand
een ladder
voor het raam
van vroeger zette
toen de zee
donker werd en
ik liedjes van lange
regens hoorde
de kou sneed als
een schaar
door mijn lijf
ik zag een
lege hemel toen
ik dacht aan de
verdwenen dagen
de ladder kon me
gestolen worden

— j.eizo

ongrijpbaar

het onbeschrijflijke
slaapt onzichtbaar
achter de bergen
waar meestal
ook reuzen wonen
op die onbereikbare
hoogte sluimert
de poëzie waar ik
net niet bij kan

soms schittert zij
in jouw ogen

— j.eizo