Ouderdom is hier
Baad mij in baden
In rein water
Droog mij in droogte
Droge woestijn
Blaas mij droog
Met droge zandkorrels
Verwarm mij met vuur
Vuurvliegen warmen mij
Lees mijn lijnen
Lijnen in mijn gezicht
Wieg mijn gevoel
In de wieg lag ik
Ouderdom is hier
Hier in mijn lijf
Lijfelijk afhankelijk
Van een vreemde
Vreemde die mij wast
Hier lig ik te wachten
Wachtkamer zit vol
Om te gaan
Naar de hemel
Richard Fritz
40 gedichten · dichter sinds 2016
Weemoedig gelaat mij
In het verleden verschijnen
In beeldentuinen
Op sokkels van tijd
Vergroeid met nu
Verleden schaalt
Mijn beschreven illusie
Kom nader en aanschouw
Mijn alleen zijnde ziel
Dromen baren
Naar volwassen kracht
Verloren gevecht
Waar geen winnaars
Triomfantelijk betreden
Van toekomstnevel
Gehuld in gewaden
Omwikkel me
Met baarmoederwinsel
Bevrucht mij
Met geschapen recht
Kom nader
Tot het weefgerei
Van levensknopen
Ontrafel het zijn
Van het individu
Met als doel
Om mezelf
Te ontdekken
Volkse armoede
Schilders uit een ver verleden
Portretteerden hoogstaande lieden
Die neerkeken op het ambachtsvolk
Dat ploeterde zonder schone kledij
Verloederde buurten
Waarin gezinnen trachten te leven
Hoogmoed is van alle tijden
Schilders uit het heden
Portretteren arme lieden
Tentoongesteld in wereldmusea
Waarin welgestelde lieden
Met een glas wijn
Genieten van pijn en verdriet
Uitgebeeld door moderne kunst
Kunstenaars uit heden of verleden
Schilderden gelijke beeltenissen
Ook al zijn eeuwen vergaan
De elite heeft niets geleerd
Van volkse armoede
Poëtisch licht
Vuurtoren
Blaas het licht
Naar scheepskombuizen
Gloor aan de horizon
Schijn in stilte
Van de duisternis
Monotone lichtbundel
Woordenschijn
Poëtisch licht
Brengt helderheid
In het geschrevene
Voordat letters vastlopen
Op zandbanken
Dichtheid van mist
Zorgt dat letters
In nevel
Opgaan
Glimmend blad
Bomen staan
Trots en fier
Krachtige stammen
Steunen de takken
Waaraan lover hangt
Regen en kou
Deert niet
Sneeuw laat hen koud
Warmte zorgt voor
Groene bladeren
Bewegend in
Een zomerse bries
De nacht
Zorgt voor maanlicht
Vormen van schaduw
Spoken door het bos
De ochtend brengt dauw
Druppels hangen
Als tranen
Aan gekromde takken
Glimmend blad
Weerspiegelt de ochtend
Waarin het licht
Het bos
Binnenwandelt
Asgrijs staren
Hier ligt men
Opzijgeschoven
Aan de kant gezet
Eenieder
Voelt koud aan
Stilte verzwaart
De kille
Bleke tint
Doodse stilte
Een ruimte
Vol verleden
Haren gekamd
Aangekleed
Als een etalagepop
Stijfsel in de boord
Ogen toe
Bevroren vingers gekruist
Geen woorden meer
Geen mimiek
Geen fronsen
Der wenkbrauwen
Wachtend op de laatste rit
Op het heetste moment
Gaat het lichaam
Op in rook
Asgrijs staren van geliefden
Die tranen laten
Voor de dood
Hoop
Ik zeul me voort
Door moederlijke nageboorte
Het getijde baarde mij in onschuld
Aan de oever
Waarlangs mijn moeder ging
Om te baden in het geloof
Dat het kind in haar
De overkant zal bereiken
Waar geluk bloeit
Aan de oever van het
Licht
Vooruitgang
Letters
In 3D geprint
Gegoten schoonheid
Van inktpen
Tot iPad
Van Leonardo da Vinci
Tot Steve Jobs
Van Abraham Lincoln
Tot Barack Obama
Van gulden
Tot de euro
Van progressie
Tot Agressie
Vooruitgang forceert
De oude tijd
Om zich
Terug te trekken
Door onderdrukking
Winterse tinten
Grijs is de kleur
Van wolkendek grauw
Dat winters berouw
Sleurt aan somberheid
Sterren stralen ver weg
Winterse tinten
Schamen zich
Bomen kaal gewaaid
Door stormen aan de kust
Zomerse vogels vliegen
Naar warme oorden
Winterse vogels blijven broeden
Wachtend op zonnestralen
Die regendruppels doen verdampen
Lente brengt de zomer
Voor de zon aanbidders
Die ernaar smachten
Dat winters grauw
Wordt ondergedompeld
In zomers licht
Verloren lopen
Daar langs het pad
Gadegeslagen door
Bomenlaan
Vol blader geritsel
Reik niet hoog
Naar gebogen takken
Van schaduw
In gedachten
Verzonken persoon
Paden vol takken
Knappen onder
Uitdrukkingsloze voeten
Gedaanteschim
Komt schamper vooruit
Vlucht tussen bomen
Eindeloze stammen
Zonder einde
Waarin het individu
Verloren loopt
Op de weg terug.
Scherven van blader geluk
Omhelsd door lianen
Verrukt mijn ziel
Verdort mijn omgeving
In vogelgezang
Klaterend water
Besproeit mijn gelaat
Omhoog is het genot
Langs de stam kruipt het
Om het licht te aanschouwen
Dat er boven uittorent
Voor ons allen
Het samenzijn
Voor altijd
Erosie
Silhouet van emotie
Op een muur vol tekeningen
Ik herken je niet meer
Tekenen van schemering
Van jouw zijn
Vervaagde vlekken
Van wat eens was
Een muurloos bestaan
Van schetsen in het zand
Op een kalkstenen muur
Vervaagd door regen
Erosie vergeet
Wie jij
Eens was