schemer
hij zit in tegenlicht
gevangen in zijn duister
het huis wordt met de dag
meer en meer zijn graf
hij drinkt en drinkt
toch bereikt hij nooit
het niet ,meer weten
wat rest is is slaap
zijn kleine dood
van niet meer weten
Geert Messelis
2107 gedichten · dichter sinds 2016
Geert Messelis (02/08/1947). dichtbundel: "gedichten tussen verleden en hoop'. Poezie in het literaire tijdschrift 'de brakke hond'. Het leven heeft er behoorlijk ingehakt ("Schurft' alle verhalen eindigen slecht...) Op die manier ben ik mijn hele bibliotheek en al mijn teksten kwijtgeraakt. '...Verliezen, altijd maar verliezen. Je onschuld verliezen. Jammer.' ( H.M. Enzensberger "De ondergang van de titanic) Wat ik nog overheb wil ik delen. En voor de rest probeer ik mijn teksten te reconstrueren Een flard: "...Als een archeoloog die het grote sterven in kaart brengt "Zo schrijven wij grijs puin/ tot wat een kreet is geweest..." mijn bundel zou beschikbaar zijn in 3 Nederlandse bibliotheken, o.m.bibliotheek Gelderland Zuid.
Nog een toemaatje voor de senioren. Ik heb leren kruipen en lopen in een dorpje dat destijds wereldberoemd was in vlaanderen en ook wel in nederland: Ingooigem, waar stijn streuvels zijn lijsternest had. de meester heeft ons véél opstelletjes laten schrijven over wind en regen.
oudjaar
voor we weer de berg oplopen
met onze handen meer dan vol hoop
joelen we
en kijken om
en zien dezelfde berg
opnieuw verschijnen
eindzang
deze lier hang ik voorgoed aan de wilgen
om met een platitude te beginnen
ieder mag mijn plaats innemen in de ranking
van dichters.nl
als ik kijk zal ik me stilletjes naar de uitgang zien glijden
aan ieder in de top 10 vraag ik met aandrang
kijk naar je gedichten in een spiegel
alsof een ander ze had geschreven
en kijk wat overblijft na het lezen
nog eentje om het af te leren
zijn vingers tasten naar de muren
zijn enige vrienden die aanraking verdragen
zijn ogen verslechteren zienderogen
totdat hij niemand meer herkent
hij vloekt met heel zijn wezen
om zijn vergeefse leven
en vlucht de spiegel
die twee zwarte gaten toont
in plaats van ogen
envoi: ik blijf een kleine kanarie
die diep in een mijn verborgen
zijn lied zingt om te laten overlevcen
na 72 jaren
ik schrik terug
voor wat ik zie
de zwarte scharen
komen uit de grond gekropen
dit zijn de nieuwe dertiger jaren
een asielcentrum in de hens
wat jammer dat er nog geen beesten woonden!
driewerf hoera
nu weten ze tenminste
wat we van ze denken
de rattenvangers kruipen uit hun holen
klaar voor weer een frisse oorlog
"Europa, ach Europa" verdampt zienderogen
bij gebrek aan een project
dat verder gaat dan opgelegde quota
de brexetiers liegen er lustig op los
ze zijn van goeden huize
hen zal nooit iets overkomen
dit is niet iets
wat je achterlaat als testament
stad langs de onderkant
stad van vragen en van klagen
om de onleefbaarheid van alle dagen
stad die lonkt naar ingezetenen
als waren ze bezeten
stad van ruzies en van veten
door de drank
die alles doet vergeten
stad van overlevers
de schrik slaat om de harten
als ze weer passeren
stad van mensen zonder leven
door het heden afgeschreven
stad dus zonder zeden
waar elk vertrouwen wordt beschaamd
stad zonder centen
met een verlaten centrum
een lelijke vlek
die wordt verborgen
zoals lijken worden geborgen
omdat het grote geld
hier lang geleden
parkeerde
maar niet kampeerde
gedachten
hij vraagt me elke dag
hoe laat het is
het wachten op de avond
van de dag
is een last
welke dag?
zijn lichtloosheid
beperkt zijn wereld
tot een kamer
zijn machteloosheid
groeit met de dag
geheel alleen
leeft hij met zijn binnenwereld
zijn molens wieken duister
en vol dreiging
gedachten aan het einde
dat hij vreest
en toch verwacht
en niemand biedt houvast
gebroken
er was nachtvorst
er lag rijp
en er waren grijpgrage handen
een meisje fietste net voorbij
levenslang
verloren dromen
overliefde
Europa een tehuis
geen thuis
alles wordt inwisselbaar
meer van hetzelfde
met boven het altaar
vastgespijkerde waarden en normen
verscheidenheid wordt verleden
om op te kloppen
tot een deeg dat stinkt
naar verzuurde moppen
de rattenvangers aan het feest
bevoegden komen controleren
of je wel voldoet
aan al die uitgekakte normen
blindeman
zijn schimmen vervagen
in de avond
ze lossen op
de schaduwen heersen
over zijn nacht
zijn onmacht
groeit met het duister
hij tast naar zijn bed
waar slaap hem wacht
en niet meer weten
vergeten wat je eenmaal zag
zelfportret
ongeschoren
zwerf ik langs de wegen
ik ken geen steen
waar ik mijn hoofd kan leggen
het bijten van de kou
de zwerfhond
van mijn dagelijks bestaan
heeft me stevig
bij de kleren
en belet
dat ik die ene stap
teveel zet
dus wacht ik
zonder veel verwachting
ik ben een Griekse herder
ik neem mijn staf ter hand
en wandel
antwoord?
wat is het waarom
van het waarom
daarom
is een dwangbuis
een doorverkoop
van alle gekte
we schrijven in de marge
van de marge
wie denkt te weten
wat weten is
is een dwaallicht
een spookrijder bij nacht
De Groote Oorlog
de vlakte ligt verlaten
door de verlaten
stroomde hier het water
dat vol lag met kadavers
van mensen en van paarden
een enkele jonge man
loopt wacht
in een loopgraaf
vol met water
alles wat hij draagt
is nat
het ziekbed wacht
in thuisloze barakken
dit kleine rijk
rekende in zijn naiviteit
op zijn onschendbaarheid