RECYCLEN
Grondstoffen terugwinnen uit oude producten, niets nieuws onder de zon.
Weet u dat mijn moeder zaliger er al in de jaren veertig mee begon.
Ik noem u als voorbeeld een oude wollen trui die werd uitgetrokken.
Daarmee breidde ze weer een bivakmuts of een paar wollen sokken.
De door pa afgedragen klompen werden zorgvuldig gekliefd tot aanmaakhout voor het fornuis.
Met de niet opgegeten reuzel poetste zij hout en plavuis.
De sintels uit de kachel werd als verharding op het tuinpad gegooid.
Of als het nodig was op de stoep tegen gladheid gestrooid.
Van het van de bij de kolenboer gekregen eierkolen gruis.
Maakte zij koeken met natte kranten voor het fornuis.
Van oude jassen maakte ze dikke dekens tegen de kou.
Wij noemde dat gestikte dekens met een mouw.
Van wat er stuk viel van het servies, bewaarde ze de scherven.
Daarvan maakte zij schilderijen en liet ons die verven.
Zo wist mijn moeder kosten te besparen en ons te leren
Dat alles nog bruikbaar is en vermaakte onze kleren.
Moeder was recycler avant la lettre zal ik maar zeggen.
Menig moderne recycler zou bij haar het loodje leggen.
Cuijk 10 augustus 2016. Auteur Frans uut Kuuk*
*Pseudoniem van F.P.M. Pennings
Niets van deze gedeponeerde tekst mag zonder uitdrukkelijke
Frans uut Kuuk
26 gedichten · 2 dit jaar · 2 deze maand · dichter sinds 2016
Hittegolf
De warmte kwam zeker niet geheel onverwacht op ons af.
De weervrouw had het al gemeld: hitte, geen wind, geen zuchtje tocht.
De koperen ploert stond nu dagenlang hoog aan de hemel.
Het werd zo heet, dat zelfs de schaduw; schaduw zocht.
Het wachten op koele nachten was zelfs geheel vergeefs.
Temperaturen boven de 20 graden bleken geen uitzondering te zijn.
Elke dag speur ik de lucht af, of eindelijk een wolk durfde te bewegen.
De straatstenen houden zinderend de warmte vast; de warmte doet langzaam pijn.
En dan plots midden in de nacht dondert en bliksemt het aan het firmament.
Dorst, brand en smog verdwijnen onder dit natte natuurgeweld.
Onze huid voelt niet langer als een hittevel om ons lijf.
Na zeven dagen is uiteindelijk de hittegolf uitgeteld.
Auteur F.P.M. Pennings
Explicatie
Explicitatie
Ik ging zetten voor mijn PC om te schrijven.
Dacht en peinsde, vond woorden als:
Acceptatie, correlatie, combinatie en circulatie.
Niet wat ik nodig had om mijn vingers in beweging te krijgen.
Declamatie, deformatie kwamen voorbij, evenals associatie.
Maar wat ik zocht wilde niet komen en dat was inspiratie.
Cuijk, 20 mei 2020 Auteur Frans uut Kuuk*
Mijn allermooiste kerstwenskaart
DE ALLERMOOISTE KERSTWENSKAART
De allermooiste kerstwenskaart,
houd ik hier nu in mijn hand.
Versierd met bonte ballen en kaarsjes.
Ik wordt door heimwee overmand.
De sterren en goud geverfde rand.
Sierlijke letters kijken mij aan.
Lees in gedachten de afzender,
hang de kaart voorzichtig aan de wand.
Hoe lang heeft zij niet moeten zoeken
naar een mooi gekleurd papier.
Hoe liefdevol zitten kleuren en plakken.
Wellicht deed zij het met veel plezier.
Ik pak de kaart weer in mijn hand.
Zie wat ik eerst niet had gelezen.
Er staat geschreven, mijn liefste ik wacht.
Bij mij is hoop van weerzien weer gerezen.
Terneergeslagen kom ik tot het besef.
Dat ik haar echt vergeten was.
Zo maar uit mijn hart verdwijnen laten.
Ik kende haar al van af de eerste klas.
Als ik de kaart opnieuw bekijk
word, ik warm van binnen.
Ja, Kerst lijkt ook mij het
moment opnieuw te beginnen.
Frans uut Kuuk* , 23-12-2013
*Pseudoniem van Frans Pennings
Niets van deze gedeponeerde tekst mag zonder uitdrukkelijke toestemming van de auteur worden gebruikt of verder gegeven.
CARNAVAL.
Het is weer Carnaval, we moeten er op uit.
Elkaar weer voor de gek gaan houden.
In een mooi gezongen lied,
of in een slimme buut.
Drie dagen lang kun je op de lappen.
Optochten, zangconcours, boerenbruiloften.
Sleutel overhandigen, mensen onderscheiden
en natuurlijk op tijd een pilsje happen.
Maak veel plezier deze dagen,
Met wijn, weib en gezang.
Laat je eigen lekker gaan.
En die niet wil, die past maar op de blagen.
Alaaf.
Cuijk. 1 maart 2014 Auteur Frans uut Kuuk. *
*Pseudoniem van F.P.M.Pennings.
Niets van deze gedeponeerde tekst mag zonder uitdrukkelijke toestemming van de auteur worden gebruikt of verder gegeven.
Blote konten
OH, BLOTE KONTEN.
De zomerse hitte is niet uit te staan,
men zoekt dus verkoeling bij het water en zand.
Want meest heb je thuis niet meer dan douche of een bad.
Dat is niet te vergelijken met de koelte op het strand.
Tegenwoordig is de moraal soms wel heel ver zoek.
Iedereen gaat zonder bovenstuk, of nog verder ontkleed.
Bij de dames is het soms helemaal over de schreef.
Naakte borsten en enkel een veter in de reet.
Maar het strand is niet alleen voor de jongelui.
Ook oma zoekt verkoeling in haar antieke badpak.
Schichtig kijkt ze om zich heen, waar ze zich neervlijen kan.
Tussen al dat blote vlees is ze niet op haar gemak.
Zij ziet bij de meiden de borsten trots wippen.
Helaas kan zij zich daar mee niet meer meten.
Toch stroopt ze heel dapper haar badpak naar benee.
Vouwen en rimpels die worden nu even vergeten.
Dan zijn er die patsers, die in hun tanga niet passen.
Ze pronken met hun sixpack voor de halfnaakte meiden.
Die zijn wel wat gewend, al is ‘t broekje veelbelovend.
Laten ze hem daar achter op de kinderspeelweide.
Een oudere heer die zich aan ‘t naakt loopt te vergapen.
Is vergeten dat zijn pacemaker zijn hartje doet slaan.
Bij al die blote borsten en billen kan hij niet rustig slapen.
Door de hitte gaat ook zijn toupet er nog aan.
De rasechte nudisten lopen in Adams kostuum.
Je ziet alles hangen en schudden bij pa en bij moe.
Doen spelletjes, koken het eten, ook al spiernakend.
Alleen in het restaurant dekken ze de edelen toe.
Zelfs opa en oma spelen nog naakt in de wei.
Maken van de kinderen foto’s in hun blote kont.
Was het maar gebleven bij de nudisten in ‘t kamp.
Tegenwoordig loopt alles naakt, waar je kijkt of je komt
Cuijk, 9 juli 2019. Auteur Frans uut Kuuk*
*Pseudoniem van F.P.M.Pennings
Niets van deze gedeponeerde tekst mag zonder uitdrukkelijke toestemming van de auteur worden gebruikt of verder gegeven.
ALS DE BLAADJES GAAN VALLEN
Als de blaadjes gaan vallen, dan denk ik aan vroeger.
Aan die armoedige winters, de kerst bij ons thuis.
Ik zie ons weer zingen voor kerststal en boom.
Nachtmis met drie heren, ’s nacht om vier uur.
Het was een mooie tijd, ik wou dat ik terug kon.
Ik droom vaak van kerstmis bij ons vroeger thuis,
in ons kleine knus huisje, nummer zes in de straat.
Daar werd dan een stalletje met figuurtjes neergezet.
Ik ruik de balkenbrij weer en ook de bloed worst,
het is daarom dat kerstmis, mij altijd weer trekt.
Ja, als kind mocht ik aan de hand van mijn vader,
mee gaan kappen in het bos, de nieuwe kerstboom.
Met ballen en piek versierde Moeke die boom,
ook met kaarsjes, kransjes en engelenhaar.
Zo opgetuigd, bleef die tot aan Driekoningen staan.
Na een week, uitgerust vanwege het inkomens loze vorstverlet,
werd in de nachtelijke uren een nieuw kerstverhaal door vader op papier gezet.
Ik zie hem weer zitten in de kerstnacht met papier en pen in zijn hand.
Eerste kerstdag bij het licht van kaarsjes las hij het aan ons voor.
Als of het gisteren gebeurde, die geboorte, in dat verre land.
Ik droom vaak van Kerstmis bij ons vroeger thuis.
Mijn vetgemeste konijnen kwamen op tafel.
Moeke verdeelde rode kool en appelmoes in haar kraak witte schort.
Zorgvuldig werden de porties verdeeld in negen, plus twee.
Wat jammer dat het nooit meer zo’n Kerstmis nog eens word.
Tegenwoordig is Kerstmis het feest van te veel!
Geen mens wil nog weten waar het eigenlijk om ging.
Behalve mijn kleinkinderen, wie had dat gedacht.
Opa, vertel nog eens van die kerstboom en stal.
Kom zing voor ons nog eens dat mooie lied, van Stille Nacht.
Frans uut Kuuk.* Cuijk 23 november 2019.
*Pseudoniem van F.P.M.Pennings
Niets van deze gedeponeerde tekst mag zonder uitdrukkelijke toestemming van de auteur worden gebruikt of verder gegeven.
Er vallen tranen op een witte bruidsjapo
ER VALLEN TRANEN OP HAAR WITTE BRUIDSJAPON
Er vallen tranen op haar witte bruidsjapon.
Haar gedachten gaan weer terug naar de dag toen het begon.
Wat moest zijn de mooiste dag werd wreed verstoord door groot verdriet
Omdat haar bruidegom vanochtend bij een ongeluk het leven liet.
Zij zagen elkaar voor het eerst, in het zonnige Madeira aan de zee
De zwarte haardos en zijn stoere blik beroerde haar meteen
Toen hij aan haar vroeg, lady ga je vanavond met me mee,
om iets te drinken. En ik vertel je, wie ik ben. Jij vertelt het mij.
Daar op dat sobere terras bij kaarslicht kroop zij op zijn schoot.
En kuste hem vol hartstocht bij het schijnsel van de ondergaande zon
Terug in eigen land bleven zij elkaar ook regelmatig zien.
Hun liefde groeide en de toekomst keek hen lachend aan.
Op haar verjaardag vroeg hij haar ten slotte tot zijn bruid.
Zij zouden trouwen op een mooie Julidag in de oude Boskapel
Maar niemand wist, dat zij reeds een kind droeg van haar lieveling, die zelf ook amper nog wachten kon, totdat hij vader worden zou
Er vallen tranen op haar witte bruidsjapon.
Zij denkt alleen maar aan haar kind en vraagt waarom.
Moest hij nu heengaan die haar nieuw geluk en een mooi leven geven zou
Met haar sluier droogt ze haar tranen en snikt ik hield zoveel van jouw
Er vallen tranen op haar witte bruidsjapon.
Verward en huilend draait het bruidje zich nu om.
Ze kijkt vergeefs naar de kerkdeur en denkt vergeet me nu toch niet.
Al laat je mij hier achter met de baby en dit groot verdriet.
Er vallen tranen op een witte bruidsjapon
Voor deze bruid schijnt nimmer meer de zon
Auteur : Frans Pennings 18 juni 2007.
Niets van deze gedeponeerde tekst mag zonder uitdrukkelijke toestemming van de eigenaar worden gebruikt of verder gegeven.
DE OPTIMIST.
Mijn leven gaat niet altijd vlot, soms is er tegenslag.
Met frisse moed tart ik het lot, barst weer uit in gelach.
Soms gaat ’t bergop dan berg af, ik neem het wel zoals het komt.
Ik pluk maar liever weer de dag, dat houdt een mens gezond.
Mijn fietsband is spontaan geklapt, de trein kwam veel te laat.
Een dief heeft mijn fiets gepakt, mijn hond die beet een buur.
De schotel viel nog van het dak, mijn vrouw reed tegen de muur.
Een ongeluk komt nooit alleen, ik sla me er wel doorheen.
Ik won nog nooit een loterij, dus verdien ik er wat bij.
Mijn schoonmoeder is een zeur, kan met haar niet door een deur.
Dan nog de belastinginspecteur, het is mij een gezeur.
Zie ik mijn kleinkind dat is het goed, dat geeft mij dan weer moed.
En als ik op vakantie ben, zo met vrouw en gezin.
Dan zet ik vlug mijn tentje op, heb ik het naar mijn zin.
Geplaagd door een onweersdag, haakt menigeen dan af.
Naar regen komt toch zonneschijn, voor mij geen centje pijn.
En bent u niet zo’n optimist, heb ik met u te doen.
Dan kent u niet de levensvreugd, u weet niet wat u mist.
Soms gaat ’t bergop dan berg af, neem het toch zoals het komt.
Pluk elke keer de nieuwe dag, dat houdt de mens gezond
Cuijk, 23 mei 2009. Auteur Frans uut Kuuk
Pseudoniem van F.P.M.Pennings
Niet van deze gedeponeerde tekst mag zonder uitdrukkelijke toestemming van de auteur worden gebruikt of verder gegeven.
De Honderdjarige
DE HONDERJARIGE
Honderd jaar, een lange tijd. Hoe kreeg u het voor elkaar.
Veel maakte u in uw leven mee, gelukkig bleef u wel vitaal.
Als jongeling nog streng aan wetten en regels gebonden.
Nieuwsgierig, hebt u bewust een enkel gebod geschonden.
Met je vriendje stiekem kussen in de bioscoop,
dansen op de kermis, eerst lange rok, toen petticoat.
U kunt ook spreken van oorlogen en crisistijd,
de wederopbouw, de strenge vastentijd.
U heeft de dolle minas op zien komen, baas in eigen buik.
Geboorte beperking werd mode door het pilgebruik.
Per raket landde de eerste mens op de maan.
Steeds langer werden de files op de autobaan.
De gloeilamp kwam, radio en kleuren TV.
Supermarkten, wasmachines en haarspray.
De brommers, computers en nog vele dingen,
zaken waaraan u niet meer wilde beginnen
Aan dat alles heeft u moeten wennen,
vele nieuwe paden moeten verkennen.
U heeft er zich doorheen geslagen,
kop op, borst vooruit, niet versagen.
Gefeliciteerd. U wordt of bent nu honderd!
Reden voor een driewerf hoera, omdat iedereen
U met respect bewonderd.
Cuijk 17 februari 2016. Frans Pennings.
ZOMERTIJD
Vier seizoenen per jaar die verruilden elkaar,
plots was de zomer daar.
Met de bomen zacht groen, madeliefjes in ‘t plantsoen,
oh, die mooie zomertijd.
Je had vakanties heel lang en je was nog niet bang
voor donder, bliksem of regenbui.
We hadden geen zorgen, die liet je voor morgen,
in die goede zomertijd.
Die mooie luie zomers van toen,
zou ik zo over willen doen:
spelen in de zon met haktol en je pijl en boog,
een vlieger in de lucht heel hoog;
dat was nog eens lange zomer toen,
die meestal in mei al begon,
zo een zomer vol met zon.
Je zwom naakt in de gracht,
aan gevaar werd niet gedacht.
Oh, die mooie zomer tijd.
Je ving ook veel vis die er nu niet meer is.
Ja, ik ben mijn jeugd nu kwijt.
Je stal appels en noot, ving dikkopjes in de sloot.
Je stoeide met je vrienden en of je meid.
Tijd kende geen grenzen, de klok die stond stil
in die mooie luie zomertijd.
Die prachtige, warme luie zomers van toen.
Wat zou ik ze graag nog eens over doen!
Auteur : Frans uut Kuuk * 24 maart 2009.
Niets van deze gedeponeerde tekst mag zonder uitdrukkelijke toestemming van de auteur worden gebruikt of verder gegeven.
WIE HEEFT ONS MOOIE BRABANT ZO GEMAAKT?
In Brabant is alles even mooi, deels zelfs lieflijk
Bomen, in berm en slootkant.
Blauwe lucht zo ver je ziet. Mijn geboortegrond.
Langs de Maas en in de Peel, in de Biesbosch
De Meijerij, zand, groene heide.
Noem mij maar een plekje, dat zo ooit ook bestond.
Wie heeft ons mooie Brabant zo gemaakt?
Met die kleine dorpjes, hei en bloemenpracht.
Was het onze lieve Heer,
die de schepping heeft gemaakt.
Wie heeft ons mooie Brabant zo gemaakt?
De paarden, de koeien, de weiden en doornen heg.
Het maakt niet uit, wie dat deed of heeft gedaan.
Ik wil er nooit meer weg.
Wie ons Brabant nog niet kent.
Laat ik de huisjes, de meisjes, de gekleurde bloemen zien.
Ik zal het u met heel grote vreugde allemaal tonen.
Heb je de oogsten, het dorsen meegemaakt. Kerst hier gevierd in het voorjaar de mais ingezaaid.
Wilt u net zo min ergens anders nog wonen.
Wie heeft ons mooie Brabant zo gemaakt?
De paarden, de koeien, de weiden en doornen heg.
Het maakt niet uit, wie dat deed of heeft gedaan.
Ik wil er nooit meer weg.
Cuijk, 9 oktober 2015. Auteur Frans uut Kuuk*
*Pseudoniem van F.P.M.Pennings.
Niets van deze gedeponeerde tekst mag zonder uitdrukkelijke toestemming van de auteur worden gebruikt of verder gegeven.