Het gezicht overbelicht
hij was geen clownwant in zijn woorden
klonk het leven als muziek
met bloem en bolhoed
het gezicht overbelicht
zong hij zijn lied
de wereld donker in
décor de zaal met
sterren in de ogen
er bloeiden sprookjes
uit de handen van de man
die heden uit verleden nam
zijn mimiek is generatieloos
de woorden internationaal
mijn troubadour hij kent ze allemaal
Mooi gedicht? Klik op het hartje — je like komt meteen bij je likes te staan.