Hun droom van steen

 neonlicht op straat
 bedompte herrie muffe etensgeur
 verduffen het namiddaguur
 van weggaan uit de sleur

 ze blinken tot ze samenkomen
 bij het verlaten van de straat
 de trams zijn weer te laat
 vrijgegeven door de regen

 ze duiken in hun jas
 de witte koppen blinde ogen
 nog verroeren ze geen pas
 dan trappen ze de deuren open

 zoeken naar een plaats alleen
 gekochte wereld enkele reis
 verzinken in hun droom van steen
 voor iedereen het paradijs

 de avond geblindeerd
 door stom vermaak op de tv
 gordijnen dicht voor ongewenst
 eindelijk de laatste uurtjes nog privé