Cultuurgedichten

Die nette mevrouw van Schie
van Dorpsstraat nummer drie
kan het hele A,B,C in scheetjes laten.
Ze reist nu langs stad en land
om met een achtergrondmuzikant
op te treden voor hordes scheetfanaten.

Dat meen je toch nie?!
Die nette mevrouw van Schie?
Die met die dikke brillenglazen?
Ik vind haar altijd zo gewoon.
Zij is toch wel de laatste persoon
die ik zo een publiek omver zie blazen!

Die nette mevrouw van Schie
had de p en de f zo onder de knie.
Maar die klinkers, o o, die klinkers!
Daarvoor is het cruciaal
dat je je volledig ontspant, rectaal
en wat je krijgt zijn altijd stinkerds!

Hoe heeft die nette mevrouw van Schie
altijd voldoende flatulentie
voor een avondvullende show?
Haar geheim? Ze laat nooit zachte fluitjes
en haar dieet bestaat alleen uit spruitjes
zo komt ze gegarandeerd aan voldoende gasflow.

't Is nu een kwestie van tijd
voordat mevrouw van Schie met al haar vlijt
van losse letters woorden weet te scheten.
Wat zal het haar dan voor de wind gaan!
Uren zullen ze voor haar relaas in de rij staan.
Relaas van onderen, niet te vergeten.

— Dorien.Bot

Oude wijsheid

Het is voorbij, vreemde belangen
herschikken het dagelijkse leven
en ruimen oude wijsheid op

De kinderen passen zich aan
Ze steken geen vinger uit
naar het stof en de lekkages

Ze halen hun schouders op
over de zoute zeewind
en zien de beestjes niet

Ze verbazen zich
wanneer de deur openstaat
en de gangpaden vol

vertrapte papieren liggen
als brandstof voor een feest-
vuur bij de Zonnepoort

Ze hebben geen flauw idee
wat van waarde was
voor de dieven

— Zyw Zywa

[ Frisse buitenlucht ]

Frisse buitenlucht

het theater ingeslagen --

door de sloopkogel.

— Zyw Zywa

KONINGS DÁÁÁG!

zullen we koningsdag skippen?
dan kan oranje privé egoflippen
en doen wij de dag voor de vrijheid
vrede, diversiteit, inclusie en arbeid
mooier toch om dáárop te trippen?

— SJ©RS

[ Een dorp met dennen ]

Een dorp met dennen.

Die zijn hier opgegroeid, toen --

was het nog een bos.

— Zyw Zywa

Als een verslagen vogel
de wieken fladderend
want was daar nog
een voelbare liefde

De verloren diepte
was niet te begrijpen
edoch mijn lijf was
noch vogel noch vrouw
Hoe Zo?

2
Ik liep in het woud
en telde de bomen
deze dacht ik en zette
mij neer tegen een stam

plots
waren daar pianonoten
mijn huid doordrongen
mijn vingers langs
de grijsgroene groeven
vertelde mij een verhaal
een boek eens gelezen?
verbaasd legde ik mij neer

3
In een mosgroen bed
Ik sliep en voelde mij verlicht
tot dat
een hand mij streelde
Waren het de veren van de
Vogel – het was een meer
de lucht plots donker
verschuilde ik in het niets
De vogel in mij ging van
Liefde na Liefde
van huid naar huid
De warmte geven en krijgen
Een cirkel van
Liefde

4
Tot dan
ik stilstond en
mijn huid warm alsof
van de ijzeren glijbaan
snel terug viel
in de verloren tijd

was daar een hand of
was het een vleugel
verward begaf ik mij in de
duizenden letters om
de liefdeskreet te horen

nog – een keer zei de vogel
in mij beschroomd
de mistletoe vallend

5
De dagen daar na
waren als een wolk
vol regen donker grijs
klaar om zich te openen
mijn lijf al klaar voor het nat

de warmte van het bed
het delen van de dekens
en meer dan dat
wachtend op seinen van
het verder gaan
misschien een verre lach
die ik hoorde?

6
Misshien een teveel
van wensen
die niet uitkomen
zoals meestal
zij die de woorden verstoppen
Achter bomen en in bossen
waar dieren houden van
gedachten
want die zijn loos alarm
mijn laarzen maken gaten
in het natte gedeelte van
het buiten
het wordt nodig dat ik
mij omdraai
juist voor dat de bliksem
inslaat

En die dag
was de hemel dicht
Het donkerte nam
beslaag van de
nog langzame wolken



Ik keek met belang
naar het bos achter mij
zouden ze mij missen?



De initimiteit van mij en
het groen was zonder letters



Mij schuddend als een
hond deed ik stappen
zonder inhoud



In de avond zei de
spiegel mij niets meer
dan de lijnen die ik al kende



Toen begrepen dat mijn
verwachting te groot was
ging ik langzaam, traag
geluidloos naar het gevaar
Twee gebaren om te laten
zien
dat
het bidgebaar of het
overgeven gebaar!

Geen van beiden
besloot ik en
rende terug naar
mijn duinen
van waar ik
de zee kon horen

Langzaam ging ik liggen
gestrekt
de wind dekte mij
met haar zand

het was maar
een spel
vertelde ik mijzelf!

— Mariana Braun

De platte wereld [Digitaal]

De cultuur wordt geplet
Machteloos gedoogt men het
en juicht het soms toe

Met gezond verstand en een opleiding
begrijpt men half de wetenschap
die in het eigen straatje past

Volksvertegenwoordigers vangen elkaar
vliegen af en nemen geen besluiten
buiten hun eigen sprookjeswereld

waar ze overal kunnen komen
zonder een stap te verzetten
Ze trekken iets uit de automaat

en een goede oude tijd wensen
om in te spelen - een vals spel
omdat het geen einde kent

— Zyw Zywa

[ Wie wil de schatten ]

Wie wil de schatten

uit het boekentijdperk nog?

Wie heeft een schoorsteen?

— Zyw Zywa

Het krakersgenoodschap

Krakers willen nergens bij horen,
maar je moet er wel een beetje bij horen.
Dat is altijd een beetje lastig.
Krakers zijn niet te vadsig,
tenzij het ontbijt altijd bier is.
Krakers zijn als daklozen,
maar dan met een dak,
alleen dat het niet van hun is.
Krakers willen best een beetje vozen,
maar daarna moet je oprotten,
want aan relaties hebben ze lak.
"One last final kiss!"
Omdat ze toch ook wel weer
als welbespraakt over willen komen.
Stiekem zaten ze allemaal
vroeger bij het corps.

— Emile Michel Hobo

Stilte na de storm

Geen gekners meer van de tandwielen
Die pas nog durfden draaien
Geen gekras meer van 't grafiet
Dat de potloden verliet

Geen dikke klodders verf
Die drogen op te dunne bladen
Slechts oude stukken kleur
Krullend door korte jaren

Maar hoe kon hij?
Met zoveel lawaai in de straten
Voor die levenloze menigte
Vult zijn werk geen gaten

Het atelier is stil-
De Artiest is verslagen...

— Jan Alleman

Acanthusbladeren

overleggen met de natuur
over hun vorm en textuur
over hun stekels en krullen
die in stilte hun schoonheid verhullen

over hoe ze worden gekopieerd
op zuilen worden geëerd
als echo van vergane dromen
in marmer tot leven gekomen

van renaissance tot barok getoond
door mensenhanden rijk gekroond
een blad dat nooit verwelkt of sterft
en in steen zijn eeuwige ziel kerft

— Paul Duyvesteyn

Ouder worden is een gunst
Ouder zijn is een kunst
Met 72 jaar en volop in het leven
Genieten van elke dag
En wat ons is gegeven
Gelukkig nog in het arbeidsproces
Wat mij geluk en voorspoed heeft gegeven
Heel erg fijn om ouder te worden en te zijn.

— Theo Hoogmoed

Tant pis

De wijde wereld is te groot
Om van haver tot gort te kennen,
Maar ’t stukje dat ik ken,
Is haast te mooi om waar te zijn.

Maar op films en plaatjes
Zie’k nog zoveel moois op d’aard,
Wat is ’t aanschouwen zeker waard,
Onverlet ’k nog niet zag!

De wereldwonderen
Zag ik alleen maar op plaatjes,
In werkelijkheid geen.

’k Heb dus nog veel te doen,
Helaas kom tijd tekort,
’k Moet ’t er maar mee doen.

— Joris Olivier

[ Plastic stoelen, zo ]

Plastic stoelen, zo

gevormd dat ik meteen moet --

denken aan billen.

— Zyw Zywa

Joeps' allerlaatste optreden

Ik kan niet bepaald zeggen dat ik een uitgesproken
fan ben Toch stelde ik de t.v.-zender erop af
Geroutineerd wel, vond ik, maar tevens die
alles overheersende lach Soms deed ik
ongezien en ongehoord thuis hard mee

Amusant vond ik het over het algemeen genomen
wel Maar die vaak te horen luidruchtige kracht-
termen? Was dat nou zo'n goed idee? Toch was er
genoeg dat mijn saaiheid even brak: onderuitgezakt
in mijn favoriete stoel, zwak verlicht door een

schemerlamp die juist genoeg bij scheen zijn vlotte
conférence, wederom toch wel weer heel knap.

verheersende lach Soms deed ik thuis daaraan
ongehoord en ongezien mee

Leuk vond ik het over het geheel genomen wél,
maar die overvloedige krachttermen... Was dat nu
zo'n goed idee? Toch gaf het voldoende wat mijn
saie

— Dakoyria