Winterstilte
Bij het ontwaken,
in de vroege morgen,
zie ik tot mijn verbazing,
een witte, wonderlijke wereld,
door het vers gevallen sneeuw.
Sprankelende twinkelingen,
bij elke beweging die je doet.
‘t Brengt je in vervoering.
Het is zo fijn, zo heerlijk en goed,
elke glinstering, van de vele vlokjes sneeuw.
Deze zo serene stilte,
geven een moment
van diepe gedachten,
die verwarmen, in deze kilte
en donkerheid van deze eeuw.
De angsten en onzekerheid,
van oorlog en van wanbeleid,
van schulden en van zonden,
die ons onomwonden
kunnen tergen. Red ons, verlicht ons, is ons hartschreeuw.
En dan, gedachten van reinheid,
die deze witte deken geeft.
De zuiverheid en schoonheid
dat de vrede ervan weergeeft.
Van dit vers gevallen sneeuw.
Als een bruid in reine kleding
verlangend uitzien naar de komst
van haar geliefde bruidegom!
Zo ziet de Vader ons na genadige vergeving,
door Jezus Christus, het Lam, de Leeuw!