Deze tijd
Soms kan men zich afvragen
Wat is de zin van het leven
Dat door God is gegeven
Als je veel lasten moet dragen.
Wat kan het leven moeilijk zijn
Door ernstige ziekte en tegenslag
Zodat je niet veel meer vermag
Wegens ongemak, verdriet en pijn.
Ondanks alle leed dat er bestaat
Kan men zinvol in het leven staan
En in alle vertrouwen verdergaan
Wanneer men zich op God verlaat.
De zin van het leven geeft de Heer
Hij heeft ons een toekomst bereid
Een volmaakt leven in eeuwigheid
Zorg en leed bestaan dan niet meer.
Christelijke gedichten
Geloof, hoop en liefde in dichtvorm. Dit zijn christelijke gedichten van onze eigen leden: over God, gebed, twijfel en dankbaarheid: van juichend loflied tot eerlijke worsteling.
Ik vrees geen kwaad
Want U bent bij mij
En wijkt niet van mijn zij
U die mij nooit verlaat.
Waarom zou ik vrezen
Als U mij leidt door ’t leven
Mij vrede en rust wil geven
Uw naam zij geprezen.
Mijn Herder is de Heer
Hij zal mij veilig leiden
En nimmer van mij scheiden
Hij ziet in liefde op mij terneer.
Dank voor Uw oprechte trouw
Wil mij de juiste wegen wijzen
Geef dat ik U altijd mag prijzen
Mijn Heer en rots waarop ik bouw.
Torens in de minarettenzee
waar lans en speer
zich kruisten
in religieuze sfeer
het wit en rood
de ongelovigen
bevochten op hun tochten
staan nu de heiligen
in kerken naast moskee
torens in de minarettenzee
enclaves uit de oude tijd
begrensd door ongebreideldheid
van actief overheersen
oude wortels komen bloot
in pijn van lang geleden
sterven wij de tolerantiedood
De dood voorbij
ik kan maar niet geloven
dat ik boven ben
ik struikelde de drempel
jou en ook de dood voorbij
omkijkend zie ik mezelf
wat wit en stil
niemand heeft gezien
dat het niet ademen wil
vertel ik van mijn drank
het geld de vrouwen
zijn glimlach in alwetendheid
erkent mijn falen en mijn strijd
hij strekt zijn handen uit
en helpt mij binnenkomen
de kleuren nieuw ik hoor muziek
en in de verte zie ik al mijn dromen
God scheidde hemel en aarde
waar eeuwig
tijdloos was
materie energie
en eindeloze snelheid had
scheidde god hemel en aarde
baarde in een
paradijselijke sfeer
de evolutieleer met
erfzonde en de doop in
lidmaatschap als absolutie
de prijs van deze
struggle for live
zal altijd hemel blijven
de mens wil verder dan het
drie dimensionaal gaan kijken
Stilte lijkt de spijs
liep de heuvel af
naar een dorpje
in het dal
een kerk
en wat huizen
de toren in verval
geen mens te zien
onder het groene
loof van de platanen
een deur staat aan
ik zie het leven gaan
en treed naar binnen
zet me neer als gast
ik werd verwacht
de maaltijd gaat beginnen
stilte lijkt de spijs
naast brood en vis
gebroken door gefluister
de gastheer kijkt me bij
het afscheid aan het aura
rond zijn hoofd is me niet ontgaan
David die Goliath doodt
reik naar de hemel
al lijkt die te hoog
als het aardse je kwelt
droom paradijzen
met adams en eva’s waar
geen limiet is gesteld
word jij de kaïn
die in ontmoeten
abel heeft geveld
of liever de david
die goliath doodt
in klein tegen groot
neem jij voor even
uit samson de kracht
van het haar in zijn leven
kies maar je rol
uit het bijbels tafereel
er is nooit een hemel te veel
In wierook verpakt
zij hebben kaarsen gebrand
gebeden in wierook verpakt
langs pilaren omhoog laten kringelen
geknield en in deemoed
hun ziel laten zien in het
donker van leven naar licht
maar de devotie is weg
het is een gebouw getooid
met de luister van vroeger
voelt nooit meer als thuis
waar het warm was van zonden
in het lijden aan pijn en emoties
majestueus gerestaureerd
in het ongenaakbare naderen
helaas het is steriel zonder ziel
Breken en verbouwen
het was te groot
voor kleine handen
slechts verbazen
in raken en betasten
het blijven haken
en verkennen met
een lach het ervaren
van zorgen en wat lasten
later in weerbarstigheid
breken en verbouwen
funderen en groeien op
ontluikend zelfvertrouwen
heb het grote
klein gekregen
mijn handen geven
nu het volle leven
De torens van verlangen
ze reiken
strak omhoog
de torens van verlangen
maar in
hun fundamenten
nestelen de slangen
naast wierook pracht
en praal buigt deemoed
schouders in gezangen
sluw strijden serpenten
om macht in de gewijde
stilte van de wandelgangen
De zonde van vannacht
dromen en steeds kijken
naar het statig groen
van eiken op de cour
de rust van studiezaal
voor het gezamenlijke eten
momenten om niet te vergeten
de avonden werden gerekt
na het gebed in de kapel
ging ieder naar zijn chambrette
dan kwam de angst
in passen surveilleren de hand
aan het gordijn het stil proberen
de fluisterstem die
over hemel sprak als je
de zonde van vannacht vergat
iedere dag het nieuwe
hopen dat een ander
eindelijk de wacht zou lopen
een geschonden jeugd
gediplomeerd met kerkelijk wantrouwen
kun je zo ooit nog van jezelf houden
Een vleugje lijkengeur
ze kloppen
op mijn deur
treden binnen
als ongeziene gast
wat blijft
is koude tocht
met vaag een
vleugje lijkengeur
ze schuiven
door de muren
kijken me vanuit
de spiegels aan
het is geen gluren
maar hun verschijning
kent niet de beperking
van het aards bestaan
ze vervluchtigen
mijn woorden verzuchten u
het tijdelijk te stoppen
en voor eeuwig mee te gaan
Functioneel hervormd
ongeloof laat
marmeren pilaren knakken
heiligen door hun sokkels zakken
het gekleurde glas
verdrinkt weer in gesmolten lood
de dood zal geen mysterie meer bevatten
devotie gaat verdwijnen
orgel en sopranen zingen
ontroerd een laatst verschijnen
het gebouw is in snel tempo
functioneel hervormd tot
gezondheidscentrum van de stad
ook hier wordt pijn geleden
toch overstijgen heimelijke gebeden
de toren die men niet breken mag
Het eeuwige leven elixer
heb kruiden verzameld
van naamloze planten
woestijnen doorkruist
en bergen beklommen
elixers getrokken
uit zeldzame wortels
gevijzeld gedroogd
de hymnen gezongen
riten gevolgd en
spreuken gezegd
stenen in eigen kwartieren
van maanlicht gelegd
de sterren staan goed
het offer bereid als
zon’s eerst straal het staal
van het beulszwaard bereikt
de nacht wordt onthoofd
en bloed sijpelt dood maar
het eeuwige leven elixer gloeit
eindelijk op in het morgense rood
Het licht van glas in lood
de klok slaat zonde
draait de waarheid dol
wie heeft haar opgewonden
maakt de hel zo vol
heiligen verpozen zich
in het licht van glas in lood
ze staan al jaren op pilaren
betreuren eeuwenlang hun dood
zondaars kennen geen genade
woekeren laag bij de grond
zij belijden steels en schuchter
hun onschuld met de mond
ze hebben lak aan regels
doen alles tegendraads
ze willen macht en pegels
plegen daarvoor zelfs verraad
onkruid bloeit als nooit tevoren
verstikt het groene in de wei
zijn we als zijn oogst geboren
is onze keuze nog wel vrij
Christelijke gedichten worden voor van alles gezocht: een tekst bij een kerkdienst, een kaartje voor een zieke broeder of zuster, een bemoediging in zware weken, of gewoon herkenning in andermans geloofsleven. Deze verzameling van ruim drieduizend gedichten is daarmee de grootste van de site — en misschien wel het kloppend hart ervan, want geloven en dichten liggen al eeuwen dicht bij elkaar.
Wat je hier leest, is doorleefd. Naast lofprijzing en vertrouwen kom je ook twijfel, gemis en aanvechting tegen; juist die eerlijkheid maakt zelfgeschreven geloofspoëzie waardevoller dan een gladde spreuk. Zoek je verzen in de traditie van de psalmen, kijk dan bij de psalmen; rond de decembertijd vind je de christelijke kerstgedichten in een eigen overzicht. Breder religieus werk, ook buiten de christelijke traditie, staat bij de religieuze gedichten, en wie een hart onder de riem zoekt, kan terecht bij troost en bemoediging.
Draag jij je geloof mee in woorden? Laat je gedicht hier verschijnen en bemoedig lezers die je nooit ontmoet.