De kamer van herinnering

Golven van emotie
Herinneringen en verdriet
In kamers opgesloten
Achter deuren die niemand ziet.

Dan gaat een deur even open
Ik kijk naar binnen en blijf hopen
Dat alles nog is zoals ik het achterliet
Maar het bordje ‘verwerkt’ hing er niet

Een ogenblik van zwakte
Zette de deur op een kier
Maar één herinnering greep mij vast
Alsof die nooit was weggeweest

Flarden uit vroegere tijden
Die ik liever zou willen mijden
Schaduwen van verlies en pijn
Wonden die geheeld leken te zijn
Ze waren bedekt met stof,
Jarenlang niet aangeraakt
En nu lijkt het alsof
Alles weer ontwaakt

U zag mij machteloos staan,
En radeloos de kamer binnen gaan.
Waar ik alleen maar scherven zag,
Schonk U mij genade, dag na dag.
U sloot de deur niet voor mijn pijn,
Maar wilde juist daar aanwezig zijn.

De golven worden weer wat stil,
Al gaan ze niet altijd zoals ik wil.
Het verleden schrijft niet meer mijn lot,
Met hoop en geloof richt ik mij op God.