Toen het stil werd

Lopen in de stilte, en de vogels fluiten
het is goed hier te zijn, in de rust, buiten
Toch dwalen mijn gedachten naar tijden van verdriet
Van schuld en pijn zo overmand, dat ik toen niet
Naar U ben gevlucht, ik was alleen
God, ik wist echt niet waar dan heen
Verstikkend,
De tranen wegslikkend
Denk ik aan toen
Vader, waarom liet U dit doen?
Ik meende te hebben vergeven
Want ik wilde verder leven
Maar waarom dan nog steeds de pijn?
Het verdriet dat er niet meer moest zijn?
Is vergeven ook vergeten?
Is vergeten hetzelfde als niet-meer-weten?
Kan ik het wegstoppen achter een gesloten deur?
En ontkennen die rottende geur?
Op de deur schreef ik: ‘Verwerkt’
Zodat niemand er ook maar iets van merkt

Vader, weet U wat ik voel?
U kent toch mijn gedachten?
En al die slapeloze nachten,
Zijn ze U dan helemaal ontgaan?
Of was U bij mij, hebt U mij gedragen
Op de moeilijke momenten, alle dagen?
Huilt U mee? U kent toch ook verdriet?
Ja, ik weet dat U mij ziet
En bij mij zal zijn in moeilijke tijden
U troost en draagt tijdens het lijden
Vader, wilt U mij dat vertrouwen weer geven
Zodat ik met U in liefde kan leven

De rust buiten, een vogel vliegt voorbij
Uw wonderlijke schepping maakt me blij
Ik weet het: U bent bij mij
Huilt mee, draagt mij, staat aan mij zij
Dank U voor Uw onverdiende genade
Door Jezus voor ons verworven.