Stille week

In de stilte van de week, zo zwaar en diep,
waar liefde weent en hoop haast niet meer riep,
gaan wij de weg die U bent voorgegaan,
naar Golgotha, de hemel raakte de aarde aan.
De palmtakken zijn gevallen, stil geworden,
het Hosanna verstomd in schaduw worden.
De weg wordt donker, het hart wordt klein,
maar in Uw lijden wil God nabij ons zijn.
U droeg het kruis, zo zwaar, zo alleen,
verlaten door mensen, bespot, zonder steen
om op te rusten — en toch bleef U gaan,
uit liefde voor ons, tot het einde toe staan.
De spijkers sloegen, de hemel zweeg,
de aarde beefde, het licht verdween.
Maar in die duisternis klonk Uw stem:
“Het is volbracht” — Gods liefde overwon toen de pijn.
O Lam van God, geslacht en gegeven,
U bracht door sterven het ware leven.
In stille week buigen wij ons neer,
bij ’t kruis op Golgotha — en danken U, Heer.
Want achter het lijden gloort reeds het licht,
de morgen van Pasen breekt door het gezicht.
Waar dood leek te winnen, daar overwon Uw
liefde sterker dan alles, eeuwig en trouw.