Stof van duizend jaren vroom
donker klinkenbassen in gewelven
een bariton licht op
raakt namen van
de graven in muren
van spelonken verderop
alten mengen
zonlicht met gebeden
kleuren glas in lood
een enkele sopraan
klimt toon voor toon
langs bogen en pilaren
veegt stof van
duizend jaren vroom
in een ijle solo schoon
ik ben een bas
er is gereserveerd voor mij
de laatste muur de laagste rij
Mooi gedicht? Klik op het hartje — je like komt meteen bij je likes te staan.