Het enige dat stroomt is rood
huizen ruiken roestig levenknarsen in hun deuren ongeluk
van opgesloten zijn gebleven stinken
kamers naar te weinig buitenlucht
ramen zijn grauw afgeplakt
de dagen nog niet afgelakt
maar grof in hun contouren
en zonder kleuren opgezet
het zijn geen kunstenaars
die het bestaan versieren
met een gloedvol perspectief
de werkelijkheid is vaak hun dief
tussen licht en donkergrijs
bepalen dag en nacht
het ademhalen van de dood
het enige dat stroomt is rood
Mooi gedicht? Klik op het hartje — je like komt meteen bij je likes te staan.