Stilte lijkt de spijs
liep de heuvel afnaar een dorpje
in het dal
een kerk
en wat huizen
de toren in verval
geen mens te zien
onder het groene
loof van de platanen
een deur staat aan
ik zie het leven gaan
en treed naar binnen
zet me neer als gast
ik werd verwacht
de maaltijd gaat beginnen
stilte lijkt de spijs
naast brood en vis
gebroken door gefluister
de gastheer kijkt me bij
het afscheid aan het aura
rond zijn hoofd is me niet ontgaan
Mooi gedicht? Klik op het hartje — je like komt meteen bij je likes te staan.