Gedichten over belevenissen

Kasteelhaan

Een huisje op het platteland
Langs een kasseibaan
De buurman heeft koeien
Ze houden het gras kort

De stad ontvluchten
Die kantoorbaan eist me op
Een weekendje groen tegemoet
Dagdagelijks is een genot

Zo vroeg mogelijk ontwaken
Ik waan mij een prins
De stilte is mijn prinses
Mijn huis is een kasteel

Wallen rond mijn ogen
Een uiltje knappen zie ik breed
Plannen blijven in de kast
Die haan heeft geen besef van enkel glas

— Gary Oeyen

Huishouden in de wachtrij

We houden allebei van vlees
We zitten er ook goed in
Mijn maag neemt mijn buik in
Mijn vrouw blinkt uit in rondingen

We lusten allebei vlees
Eten graag ergens anders
Niet onder gelijkgestemden
Vlees wordt er eerlijk verdeeld

Rita, moeder van vier
Dagelijkse zorg weegt door
Haar man is niet met haar bezig
Hier worden muren gesloopt

Piet, gescheiden en op zoek
Tinder zit vol met nonnen
Zaad dat niet stroomt voelt stroef
Hier worden twijfels weggenomen

Vrienden voor vanavond
Ketenen werden thuisgelaten
Grenzen even geen betekenis
Morgen hebben de kinderen vrij

— Gary Oeyen

Te heet

Het is veel te heet,
Vrees ik smelt,
Niet van verlangen naar jou,
Maar van de hitte.
Nou, hitte kan toch ook
Stimulerend werken.
Ja dat is wel fijn!
Wat houdt ons dan tegen?
Niets, maar eerst
'n Lekker glaasje rode wijn.

— Joris Olivier

De fontein

De barokke fontein in de tuin
Trok ieders blik die er langskwam,
De fontein was er al eeuwen lang,
Had al sinds veel te verduren.

Hij trachtte ervan weg te kijken,
Zonder beoogd succes,
Zijn blik werd eraan vastgeklonken,
Wijl vogels gulzig dronken.

Plots hield het klateren op,
De fontein stopte met spuiten,
De stilte was onhoorbaar,
Onder de rood ondergaande zon.

In het rode avondlicht,
Kwam de tuin in 'n sprookjessfeer,
De fontein spoot nu vuur,
Vogels vlogen weg naar heinde ver.

Hij sloot zijn ogen voor ’t helse vuur,
Keerde naar de geboorte
Van de fontein eeuwen her,
Keerde niet meer uit her weerom.

— Joris Olivier

Avondwandeling

Wij wandelden gearmd,
In de rode avondschemering,
Keuvelend langs veld en beemd,
Toen ik tegen haar zei:
Als we hier vroeger liepen zeiden we
’ t Gras staat hier twee kontjes hoog!
Zij zei toen heel ad rem terug:
Wat was vroeger anders dan nu?
En zij, zij had gelijk!

— Joris Olivier

Eilanden

Ik denk wel aan thuis
waar ik nu even niet kan zijn
zodat ik nog niet terug wil

Op dit kleine eiland
mis ik soms de mensen
Alleen maar hun aanwezigheid
zonder dat ik met hen
contact hoef te hebben

Er is hier genoeg:
muren van wolken
aan de horizon, de zwarte zee
die op mij af komt
met dreunende golven

een gierende wind
over bevroren grond
rammelende kettingen
in de haven, klapperende
touwen en vlaggen

en de otter die in sprongen
omhoog rent naar zijn glijbaan
in de sneeuw en rimpelloos
de zee in schiet
Alles is zo anders

dan op een speeleiland
op het internet
waar niets weerstand biedt

— Zyw Zywa

Gelijk

Wij wandelden gearmd
In de rode avondschemering
Keuvelend door veld en beeld,
Toen ik tegen haar zei:
Vroeger als we hier liepen zeiden we
Het staat hier twee kontjes hoog!
Zij zei toen ad rem terug:
Wat was vroeger dan is nu?
En, zij kreeg gelijk.

— Joris Olivier

Likkebaardend zag hij het aan,
Wat langs kwam op z’n baan,
Hij stond er nog maar net,
Of de volgende kwam al aangezet.
Hij aarzelde geen moment,
Maalde niet om een enkele cent
Meer, was hem om ’t even.

Niet geslagen is altijd misgeslagen,
Dus niet geaarzeld maar
Meteen toegeslagen, want d’eerste
Klap is een daalder waard,
Dat was hem als kind al ingegeven.
Succes was zijn verdiende loon,

Mitsdien, en ook niettegenstaande dat,
Schoon vader ’t hem verbood,
Hij zo’n rijp pruimpje wel heel graag
Wilde plukken, geworpen in
Zijn naar zulks hunkerende schoot.

— Joris Olivier

Als voorheen

Er kroop iets door ’t struikgewas,
Ik weet niet wat dat was,
Zelfs niet hoe groot ’t was,
Misschien was ’t wel heel klein.

Plots klonk toen ’n enorme klap,
Horen en zien je verging,
En zelfs het zonlicht was zowaar
Geheel en al uit zicht.

Ik schreeuw om hulp,
Helaas geen mens die mij hoort,
Scholen in hun schulp.

Toen als bij toverslag,
Werd alles weer gans normaal,
’t Was weer als ’t was.

— Joris Olivier

Spelletjes van toen,

We zaten aan tafel toen ze op de radio voorbij kwamen,
spelletjes die we vroeger speelden, we hadden het erover samen.
Meisjes speelde andere spelletjes dan jongens maar dat is normaal,
wij gingen echt niet met spelletjes van die meiden aan de haal.

Ze gingen bijvoorbeeld elastieken en dat deden wij niet,
we gingen landjepikken in brandgangen, wat je nu niet meer ziet.
Ook gingen de meiden Parken en Touwtje springen,
was best leuk, en zeker als ze er liedjes bij gingen zingen.

Wij jongens hielden ons bezig met allerlei andere spellen,
stoepranden, kwijt-lopertje of trefbal, kan er uren over vertellen.
Weet zeker dat vele van jullie dit nog wel zullen weten,
waren ook activiteiten die we niet snel zullen vergeten.

Vandaag de dag zie je die spelletjes niet meer,
kan ook niet, het is veel te druk in het verkeer.
Ze houden zich met andere dingen bezig, zoals de tablet,
kinderen zijn er bekend mee, zijn stil en ouders hebben pret.

Het is ook schuld van de ouders, het is super makkelijk,
om ze die tablet te geven, want dan geven ze geen kik.
Of het goed is weet ik niet, weet ook niet wie er over gaat,
maar lekker buiten ravotten, dat kan helemaal geen kwaad.

Je begrijpt dat ik het over kinderen in het algemeen want,
genoeg kinderen die geen raad weten met een tablet in z’n hand.
Die houden zich bezig met o.a. de TV,
en vullen daar dan hun vrije uurtjes weer mee.

Eeuwig zonde dat die spelletjes van toen verloren dreigen te gaan,
dat is al zo, zie nooit niemand meer met een springtouw staan.
Om maar een voorbeeld te noemen, maar je snapt wat ik bedoel,
nu of toen scheelt enorm veel, noem het maar gerust een heleboel.

— Jan van Bree

Mijn hobby,

De meeste weten wat ik van gedichten schrijven verwacht,
sommige zet ik op Facebook maar niet voor aandacht.
Positieve reacties zijn leuk maar dat is niet het streven,
hersen-therapie is wat ik extra aandacht wil geven.

Ben wel lid geworden van gedichten.nl, iemand zei me dat,
dat je daar gedichten kon plaatsen, kwam zomaar op m’n pad.
Heb er plezier in en doe er niemand kwaad mee en zowel,
excuus, ik beschouw het als soort van spel.

Vermaak me en schrijf ze met plezier, zie de opslag als wonder,,
sla ze op in de cloud, dus mijn geheugen lijdt er niet onder.
Maak ze niet alleen in het Nederlands zoals velen zullen weten,
ook in het Helmonds dialect schrijf ik ze, zit ik vaak te “zweten”.

Naast hersen-therapie is het natuurlijk ook tijdsbesteding,
haal er m’n plezier uit en er is nog een heel leuk ding.
Duik vaak het verleden in om het een bepaalde charme te geven,
en breng dan die oude herinneringen weer tot leven.

— Jan van Bree

Nachtwachter

De nachtwachter in donker gehuld
onder de schaduw van zijn brede zwarte hoed,
in het wankele licht van zijn lantaarn,
opgehangen aan zijn dreigende speer

Hij schrijdt met zware stappen voort
over de ongelijke straatstenen,
vol kuilen van een eeuwenoude historie
En vermaant allen met het weemoedige lied van zijn hoorn
de lichten te doven, de gordijnen te sluiten

Onder de koude gewelven van sterren,
volbrengt hij zijn nachtelijke tocht
door zwijgende straten en verstilde pleinen,
waar nog de adem van veroordeelden hangt
Bij elke stemverheffing van de kerktorenklok
laat hij zijn lied van rust en vrede klinken

Op die vochtige zandstenen muren
krast hij met zijn lans zijn boodschap
die bij weerkaatsing van het ochtendlicht
op de versleten stenen getuigt
dat ook de nachtwachter in de nacht
bewaakt wordt door zijn eigen schaduw

— Paul Duyvesteyn

Een Verrassing kent Verwarring

Eenzaamheid heb ik nu verbannen
En tranen zijn eindelijk opgedroogd
Verwachtingen zijn hooggespannen
Heb in de spiegel zelfs geknipoogd

Ze oogde indrukwekkend op de foto
Mooie ogen en een innemende lach
Lange tijd dacht men hij is een homo
Echter in mijn hart had men geen inzag

Het is zover, een eerste ontmoeting
Op een plek hier niet ver vandaan
Het jaagt mij wat onzekerheid aan

Van ver zie ik al haar begroeting
Dichterbij ben ik echter ontdaan
Een transvrouw laat mij paf staan

— Gary Oeyen

BEKLEMD TOCH HOOPVOL

Door een vergissing
of eigen domme blunder
belandt de goedhartige
maar wat wereldvreemde
heer Olivier Bommel
in een naar kaal vertrek
van de gevangenis

de gebroken kettingboei
en krassen op de muur
zwijgen stug duiden tergend
op gevaarlijke boeven
die ooit hier verbleven

geheel verslagen
zit onze geliefde Ollie
met gebogen hoofd
op een harde stenen bank
slechts vergezeld van een homp brood
en een kan water

de vertrouwde naam
Marten Toonder
zweeft door de kleine ruimte
hecht zich aan de wand
versterkt het vooruit zien
naar spoedige bevrijding.

— Han Messie

Een gevleugeld beestjes.

Waargebeurd. 5 - 6 - 2025.
Een gevleugeld beestje.

Ik schreef een vers, plots vloog er een vliegje in mijn glas wijn,
omdat ik diep nadacht over een refrein.
Toen haalde ik het beestje dronken uit het sap,
maar z'n kopje hing al slap.
Hij kon z'n keeltje niet eens meer schrapen,
en liet het gewoon z'n roes uitslapen.
Ik hoorde hem lichtelijk snurken,
en liet hem ruiken aan wat zure augurken.
Hij trok alleen z'n neus nog wat op,
maar hield verder z'n kop.
Tjonge tjonge, wat was die diep gezonken,
omdat hij toch wel veel van de wijn had gedronken.
Hij is gewoon knock out gegaan,
dat zal hem leren voortaan.
Nu is hij niet meer zwart maar rood,
hiermee heeft hij z'n eigen avondje verkloot.
Er valt dus niets meer aan te doen,
ook al erger ik me geel en groen.
Brommend kwam hij weer bij zinnen,
maar kon al lallend nooit meer winnen.
Ik sprak hem bestraffend toe,
en mepte hem plat na al dat gedoe.
Toen zei ik hem gedag,
en ging weer met schrijven aan de slag.

-----------------------

— Nolofanilo