Little You in You
She saw herself in you
In everything you'd do
And all the wounds she couldn't heal
She passed on to you
You carried all the blame
For scars without a name
But what was broken long before
Was never yours to claim
Angst
Angst kan verlammen, maar opgeschreven wordt hij hanteerbaar. In deze gedichten over angst verwoorden onze dichters wat bang zijn met een mens doet: van vage onrust en piekernachten tot paniek die alles overneemt.
Boeman
De boeman is weerom,
Hij waart rond huis en haard,
Komt onverwachts,
Wijl je er niet op bent verdacht,
Schrik je je dood,
Maakt de lijkbezorger blij,
Dan in z’n vuistje lacht
Sterrenlicht
“Ze zeggen tijd heelt alle wonden”
“Maar tijd is niet hetgeen wat die wonden heelt”
Maar wat dan wel?
In het grasveld lag ik
keek ik naar boven.
Het was avond
er waren sterren aan de hemel,
omringd door licht.
Omringd door jou en je mooie gezicht
Omringd door toekomstige zekerheid, maar het zwicht
Hou mij vast
In het vastgehouden worden
versta ik
…
Zoek met mij naar een gedicht
Zoek met mij naar sterrenlicht
✨
✨
✨
Laat mij even overstromen
als een oceaan
als ik naast je lig
roep jij mijn naam,
Maar als ik dan in de toekomst kijk
zie ik tranen en veel verwijt
zie ik een maan
jouw labiliteit
Ze lagen samen in het grasveld
Oog in oog
Hand in hand
Ze waren
Verdrietig samen samen verdrietig
Heb ik met jou
Genoeg tijd…
De tijd gaat te snel
Als een tsunami die raast
Je kan geen seconde wachten
Voor ze zich verplaatst
De tijd gaat te langzaam
Elke seconde gaat voorbij
Maar wat als je in die seconde
Niet gelukkig kan zijn
In de ogen van hun tijd zagen ze een vonkeling
En ze zei tegen mij
In je ogen zie ik sterrenlicht
Ze vraagt hoe het met mij gaat
“Wat is sterrenlicht als het vergaat”
Geen opzet
Toen hij zo achtelos zei,
Ik zet het mes erin,
Was het hek van de dam.
Het bloed dat toen vloeide,
Was, zei hij gefronsd,
Niet opzettelijk zo bedoeld.
Nochtans was het leed
Hij had berokkend,
Ongekend groot en wreed.
Hij zei, ik had eigenlijk
Een vork bedoeld,
Was dan anders gelopen.
Liefste angst
Mag ik zien al woord het wel angst
Als ik je hoord woord ik het doodsangst
Ik hoop dat je me angst nog wil in ontvangst wil nemen
Wand het is liefste angst die om je geeft en om jou geeft
Een ding wat ik doorgeeft
Is mijn liefste angst hou van je hylke
Waar ben ik dan?
Ik zit hier,
En ik voel mij ongemakkelijk in mijn eigen lijf,
Ik weet niet wat ik met mijn handen moet,
Ik weet niet wanneer ik nog kan praten,
Ik weet niet of iemand het merkt,
Als ik iets zou zeggen.
Alles in mij twijfelt nog vóór ik begin,
Is dit interessant genoeg?
Is dit dom?
Is dit teveel?
Of juist helemaal niets?
Ik hoor gesprekken lopen,
Alsof ze vanzelf weten waar ze heen moeten,
Ik stap er niet in.
Ik mis het moment.
Of ik durf het gewoon niet.
Tegen de tijd dat ik het probeer.
Het is een verjaardag, of gewoon gezellig samen komen,
Mensen lachen en ik lach mee.
Omdat dat is wat je doet.
Ik vind het fijn als zij het fijn hebben.
Maar ondertussen voel ik me,
Alsof ik er helemaal niet ben.
Ik ben hier,
Maar niet echt onderdeel van het gesprek,
Ik besta op de achtergrond,
Als iemand die kijkt,
Maar niet wordt gezien.
Ik wil niet storen,
Ik wil niet degene zijn, die het gesprek laat vallen,
Ik wil niet praten en daarna spijt hebben,
Dat ik iets heb laten zien van mezelf.
Dus hou ik me in, steeds weer.
Want dit is het kutte:
Ik heb wel iets te zeggen.
Ik heb gedachten.
Ik ben niet leeg.
Ik ben alleen bang.
Dat niemand blijft luisteren als ik eenmaal begin.
En dan vraag ik me af,
Waar ik eigenlijk ben gebleven?
Wanneer ik mezelf kwijt ben geraakt?
Tussen al dat wachten en zwijgen.
Misschien ben ik hier en niet verstopt,
Niet verdwenen.
Maar vastgehouden door angst en voorzichtigheid.
Wachtend tot iemand lang genoeg blijft.
En misschien is dit gedicht,
Het bewijs dat ik er altijd al was.
Controle is alles wat ik heb,
Als ik zelf niet eens kan kiezen,
Wie ben ik dan nog wel?
Waarom luister je niet?
Ik kan dit echt niet opgeven,
Want niemand die mij echt begrijpt,
Als deze controle weg is,
Dan ben ik niks meer waard.
Alles wat mij in leven houd,
Is deze controle,
Maar wat als ik het zou verliezen?
Dan wil ik er ook niet meer zijn.
Niemand zal mij ooit begrijpen,
Dat juist om door te gaan,
Met de dingen die ik zo leuk vind,
Mij, juist die moed geeft.
Ik kan die controle niet loslaten,
Anders was ik er niet meer,
Hoe moet ik dan nog verder leven?
Als echt alles weg valt?
Verhaal
Ik wil hem vergeven
Moet het vergeven
Maar ik kan het niet vergeten
Ik zie hem
Ik zie de dingen dat hij zei
Ik voel de angst die ik had
De gevoelens die ik had
En zit er nu nog vast mee
Maar toch
Na alles wat er is gebeurd
Voel ik mij schuldig
Niet omdat het een geldig gevoel is, maar omdat hij zei dat het moest
Ik besef het maar houd er geen rekening mee
Ik ben er niet over
Maar zal ik dat ooit zijn
Zie ik al de feiten
Zie ik de waarheid
Of zie ik het beeld dat ik wil zien
Zie ik wel heel het verhaal
Is er zelfs een verhaal
Of is zijn er alleen fouten die een verhaal vormen in mijn hoofd
Verzin ik dingen
Of zie ik wat ik nooit meer kan onzien
Ik wil terug
Maar wil ik dat wel
Was het een lange nachtmerrie
Of was het de realiteit
Wat ik weet is dat het sowieso beter was
Maar is dat werkelijk zo?
Ik verdien dit niet
Heb het nooit verdient
Maar kreeg het wel
Niet omdat ik slecht ben
Maar omdat God weet dat ik dit aankon
Maar wat als ik het niet meer aan kan?
Is God dan fout?
Hij weet dat ik sterk ben, maar ben ik dat wel?
Maar als het sinds het begin al is
En het stopt niet
Moet ik dan toch wel heel sterk zijn
Mijn dieptepunt is vergaan
En het komt niet terug
Toch niet hetzelfde dieptepunt
Maar andere problemen
God kent mij
Beter dan dat ik mezelf ken
Want wie ben ik
Waarom verdien ik dit
Wat doe ik hier
Zal ik dit ooit weten
Zie ik het hele verhaal
Zal ik ooit het hele verhaal zien?
Of mis ik het verhaal omdat ik het onderschat, overdrijf ik?
Zijn mijn gevoelens terecht of ben ik ondankbaar?
— .
Forever Cursed
I am lying in my room, waiting
Waiting for a sound
A sound that tells me it’s alright
A knock, maybe a pound
A sound that tells me
It’s okay to feel this way
Maybe not on this day
What if it’s missed?
My face will be pursed
And I will be forever cursed
And if I do hear it,
I am sure my mind will block it out
I am positive, no doubt
Because when the sun goes down,
Hell, also when it’s up
I feel empty, drips keep on filling an empty cup
For I am forever cursed
I am sure I will burst
Er gebeurt niets
Onbekenden wierpen lage wallen op
in de velden buiten de stad
dus is er een wacht ingesteld
maar er gebeurt niets
Het is om gek van te worden
Sommigen sluiten zich op in hun huis
De wachten melden zich niet meer
Af en toe staat er iemand in de poort
te schreeuwen: Lafaards, lafaards!
En af en toe sluipt er iemand
weg, bijna wankelend, een vuist
geklemd om de sleutels van zijn huis
We zijn op onze hoede
en schrikken soms van elkaar
van haastige voetstappen op straat
— Zyw Zywa
De citadel
De torens steken als schaduwen
naar de hemelse vrede
Er loopt niemand wacht
Soldaten sluipen door
door de kleine poorten
Is er een vijand, ergens
in de stad? De mensen
zitten in het donker
hongerig aan tafel
gekluisterd aan hun angst
Ze luisteren
naar de hoefslag van onze paarden
in de stille straten en negeren het
Niemand komt horen
wat onze boodschap is
— Zyw Zywa
BANGMAKERSBOEKJE
bangmakerij als middel gelanceerd
helemaal niks van oude shit geleerd
dus, “bereid je voor en denk vooruit”
maar we hollen vol gas achteruit
en de angst is geïntroduceerd
— SJ©RS
De angst kneep zijn keel dicht,
Hoe harder die kneep
Des te grote zijn angst,
Zonder hij wist 't hoe of 't wat.
Gelukkig, nou ja, viel hij flauw,
En toen hij bijkwam,
Was zijn angst er niet meer,
Zonder hij wist van d’hoed en d’rand.
De vraag die nu aan hem knaagde,
Wat is toch aan de hand,
Daar kan hij niet bij met z’n verstand,
Vreest nog hem eer belaagde.
Die angst voor ’t onbekende,
Kan hem elk moment weer belagen,
D’angst die hem daardoor overvalt,
Knijpt z’n keel keer op keer dicht.
Er gebeuren rare dingen met mijn post.
Een verkeerd kleedje door mijn peetje retour.
Mijn stiefvader die me een leugenkaart stuurt met Kerst.
Ik heb het slecht verwerkt.
Snap je waarom ik twijfel
of de emails van mijn dochter wel echt van haar komen?
— Vrouwke
[ Deden we iets fout ]
Deden we iets fout?
De soldaten zijn weg, wat --
staat ons te wachten?
— Zyw Zywa
Een gedicht over angst lees je zelden voor je plezier; je zoekt het op omdat je iets herkent of iemand wilt begrijpen. Precies daarin schuilt de waarde van deze verzameling: de teksten zijn geschreven door mensen die het zelf meemaakten, niet door buitenstaanders. Wie midden in de nacht wakker ligt, vindt hier woorden voor wat overdag onbenoembaar blijft.
Angst heeft veel gezichten. Soms is hij verweven met onzekerheid over wie je bent of wat je kunt, soms hoort hij bij verlies en verdriet, en soms is hij gewoon een van de vele emoties en gevoelens die om beurten aan het roer staan. Tegenover de angst staat gelukkig ook iets: veel dichters eindigen hun gedicht met een sprankje hoop, en juist die wending maakt lezen hier de moeite waard.
Schrijven over angst is voor veel leden een manier om er greep op te krijgen; de reacties en hartjes van andere lezers doen de rest. Wil jij je eigen onrust van je afschrijven? Op de pagina gedicht plaatsen kun je je woorden kwijt, in je eigen tempo.