De man aan de waterkant

Paul Duyvesteyn

Ik ken de man die langs de waterkant staat,
leunend tegen de stam van een eik

Schaduw van groen blad vervormt zijn gezicht,
maar ik herken de contouren van zijn hoed

De glans is uit zijn ogen gedoofd
Zijn reis door hazelaars en brandnetels is gestild

In die stilstand voel ik het verstreken moment,
toen wij hand in hand de struiken deelden

Nu rust er enkel stuifmeel op zijn voorhoofd,
alsof de wereld hem zacht probeert vast te houden