Afscheid nemen is het moeilijkste in het leven
Je leert het eigenlijk nooit.
Je wilt zo graag een ieder jouw aandacht geven
`t is net of je een deel van je leven dan vergooit.
Afscheid nemen is het moeilijkste in het leven
van de mensen waar van je houd
daarna niets meer met hen beleven
dat laat je niet onberoerd of koud.
Afscheid nemen is het moeilijkste in het leven
gaat vaak gepaard met een traan
het zijn daarna de herinneringen die zijn blijven kleven
die op je gemoed weer werken gaan.
Afscheid nemen is het moeilijkste in het leven
het zet een punt achter een begin
van eerst een moedig streven
dat je begon met zin.
Afscheid nemen is het moeilijkste in het leven
het is je op een ander pad begeven
dat slechts op eenzaamheid uitmond
en kijkt daar vertwijfelt rond.
Keer nu terug op je schreden
zodat een afscheid wordt vermeden
DdJ.
Afscheidsgedichten
Afscheid nemen doen we vaker dan we willen: van mensen, van plekken, van hoe het was. Deze afscheidsgedichten geven woorden aan dat loslaten, soms bij een overlijden, soms bij een vertrek of het einde van iets moois.
Een blad
Het was midden december,
In de tuin van mijn vader, keek ik omhoog
De bomen, bijna naakt
Enkele bladeren, krampachtig vasthoudend
Een blad, losgelaten valt traag en kwetsbaar voor me op de grond
Ik dacht aan mijn moeder en huilde stil
Een gevoel van vrede
Ik heb je weg zien gaan
Het duurde slechts luttele seconden
De laatste keer dat ik tot je hebt gesproken
Ik heb je bedankt
Dat je er voor mij was
Altijd
De laatste keer dat ik naar je kon glimlachen
En jij plantte een gevoel van vrede in mijn ziel
Dat is het laatste wat jij mij nog gaf
Vlak voordat je wegging
- Geen titel
Droge huiden naast elkaar.
Gebrekkige talen in de monden.
Proberen houden, maar eerder scheuren met de tanden van verdriet.
U vervelt, gaat u afdwalen in mijn verschijnen?
Of eerder gaan springen in mijn schaduw.
Jammer dat ik de schaduw niet meer heb.
Het is gaan huilen ver van mijn bezwaren.
U herkent deze uitspraken hé?
Snapt u mij?
Snap ik u?
Lezen en gelezen.
2 uitkomsten, maar een eigen begin.
Lees mij uit, lees mijn vel uit.
Voordat uwe zal vergaan.
Neem kansen, grijp punten.
Maak er eindzinnen van.
Want het einde is nabij,
Ik geraak op in de negen.
Het wordt terug tijd voor een nul in mijn verhaal.
Dat zal mijn armen terug doen leren schrijven.
Naast de uwe,
Die zullen bezwijken in de hoge zijn gezag.
[ Afscheid, hij moet gaan ]
Afscheid, hij moet gaan.
Huilend loopt zij naar hun huis --
En steeds kijkt ze om.
— Zyw Zywa
[ Afscheid, ik zwaai maar ]
Afscheid, ik zwaai maar
wat met mijn lege handen --
Ik wil er vanaf.
— Zyw Zywa
[ De maan trekt een boog ]
De maan trekt een boog
door het eenzame duister --
van mijn lege hoofd.
— Zyw Zywa
[ De trein remt af, we ]
De trein remt af, we
omhelzen elkaar, het mag --
nog geen afscheid zijn.
— Zyw Zywa
[ Het afscheid, een feest ]
Het afscheid, een feest
dat vooral feestelijk is --
voor wie kan blijven.
— Zyw Zywa
[ Iedereen leeft mee ]
Iedereen leeft mee,
schrijft de beste intenties --
doet ze in de urn.
— Zyw Zywa
[ Ik red me prima ]
Ik red me prima,
maar jij, met wie je ook slaapt --
rook niet meer in bed.
— Zyw Zywa
[ Na elk afscheid weer ]
Na elk afscheid weer
elkaar terugvinden, dat --
is het allerfijnst.
— Zyw Zywa
[ Overal kijk ik ]
Overal kijk ik,
om haar verwacht onverwacht --
weer terug te zien.
— Zyw Zywa
[ Tot jij klein verdwijnt ]
Tot jij klein verdwijnt
langs de gracht zwaai ik naar jou --
'kom gauw weer terug'.
— Zyw Zywa
09/03/2007
15 jaren geleden
verliet je ons
naar een ander leven
ver van ons.
Het is alsof het
gisteren gebeurde,
alles spookt terug in
mijn hoofd.
Ik riep, schreeuwde
smeekte
om wakker te worden maar
helaas zat je in een diepe slaap.
Dagen ervoor vertelde je
me dat ik goed moest zorgen voor
mama, broer en zussen,
ik antwoordde “ja, samen hé papa”.
Toen besefte je reeds al
dat je ons ging verlaten
dat je laatste dagen geteld waren
maar ik geloofde dit niet.
Ik geloofde dat jouw krachten terugkomen,
dat je wakker gaat worden uit een diepe slaap,
papa komt zeker terug,
geef het gewoon wat tijd.
Het komt zeker goed,
daar geloof ik in,
of liet ik mezelf geloven
dat alles goed ging komen.
Ik hoopte dat ik in een droom leefde,
ik hoopte dat dit allemaal niet waar was,
ik hoopte papa dat jij er echt was en
dat jij echt bleef.
Ik mis je zo hard papa,
ik mis je stem,
ik mis je wijsheid,
ik mis gewoon alles!
Wat waren wij de 2 musketiers,
die alles deden
voor iedereen en
nu je weg bent,
ben ik zwak, fragiel, alleen.
Ik mis je hard.
XxRakiaxx
— RS WR
Loslaten in woorden
Een afscheidsgedicht hoeft niet altijd over de dood te gaan. We nemen ook afscheid van een collega die vertrekt, van een huis, van een levensfase die voorbij is. Wat al die momenten delen, is dat je iets moois wilt zeggen voordat je loslaat: een dankbaar woord, een herinnering, een wens voor wat komt. Voor het ene afscheid past een kort vers, voor het andere een langer gedicht. Een zelfgeschreven tekst maakt zo’n moment persoonlijker dan een standaardkaart, of je hem nu voordraagt of in een boekje schrijft. Zo geef je een moment van loslaten iets blijvends om aan vast te houden.
Gaat het om een definitief afscheid, kijk dan bij de overlijdensgedichten. Zoek je steun bij het gemis, dan bieden troost en bemoediging en verzen over verdriet houvast. Alle gedichten zijn eigen werk van onze dichtende leden.
Heb je zelf ooit een afscheid in woorden gevangen? Plaats je gedicht; misschien helpt het een ander bij het zijne.