Loslaten
eindelijk heb ik
je los kunnen laten
omdat onze liefde
dat van mij vraagt
mijn proces
moet ik zelf doen
jij hebt me geholpen
de spiegel te zien
bedankt mijn lief
dat je er voor me was
om me de les te leren
het leven te omarmen
Afscheidsgedichten ā pagina 48
Sorteer
Nieuwste eerst
Oudste eerst
Meeste hartjes
Titel AāZ
Titel ZāA
Weergave
Kaarten
Titellijst
de streep is getrokken
je wilt er niets van weten
het is voorbij
het pad moet ik alleen gaan
ik zal je niet meer zien
je niet meer horen
je niet meer spreken
je niet meer voelen
de deur is dichtgegooid
omdat mijn hart zich
naar jou heeft uitgesproken
jou liefde wilde geven
je hebt de boodschap
niet begrepen
omdat de tijd
er nog niet rijp voor is
vaarwel mijn lief
het ga je goed
bewandel jouw pad
om het eens te beseffen
Afscheid
de winter streng en koud
gaat zich over jou ontfermen
begeleidt je in je laatste uren
met de warmte van de zon
zullen uitgestrekte handen
je in liefde verwelkomen
opnemen in het rijk der zielen
het aardse voorbij
ga, en maak je vrij
je hebt je weg bewandeld
om op te gaan in eeuwigheid
waar het licht je zal omringen
vaarwel lieve broer
mijn tranen vergezellen je
op je laatste reis
mijn hart maakt een plaatsje vrij
voor jou
even nog bij elkaar
even nog heel dichtbij
schuifelend langs jouw baar
waar het eeuwig licht jou wacht
een laatste teken
een laatste groet
een afscheid voor altijd
jouw reis is begonnen
door de stralen heen
zal de hemel zich openen
wordt voor jou
de loper uitgelegd
brengen engelen
een serenade
voor het welzijn
van jouw zielenleven
voorgoed verlost
van het aardse lijden
even nog bij elkaar
even nog heel dichtbij
Afscheid.
Ja je kindje zit er wel.
Maar het hartje klopt niet.
Dat word ons even verteld.
Mijn hart word verscheurd met grof geweld.
Mijn allergrootste droom.
Vervaagt in een grote stroom.
Van intense pijn.
Pijn, omdat jij niet bij ons mag zijn.
In intense verdriet. Die niemand voelt en ziet.
Nu ga je me snel verlaten.
En niemand kan me deze pijn wegpraten.
Nu is het wachten tot de tijd is gekomen.
Tot je van me zal vrijkomen.
Nu moet ik je los laten.
En moet je aan God over laten.
Afscheid
het gras bloeiend
wuift in de wind
naar de hemel
zijn blauwe lucht
zoeken ogen de zon
zoals vogels
de nieuwe morgen
in zang verwelkomen
geeft het licht
in vleugelslagen
betekenis aan 'n nieuwe dag
de nacht voorbij
stamelen woorden
laatste zinnen
in uitgesproken taal
ademt leven afscheid
Afscheid
lachende ogen
zien verzachtend
stelpen tranen
missend verdriet
geven rozen warmte
aan de laatste eer
bekleedt de kist
haar aardse zijn
schuifelen voeten
in een stoet voorbij
spreken omhelzingen
hun eigen taal
doet het il silencio
adem stokken
fluiten vogels stilte
in serene verwevenheid
een leven zo oprecht
door liefde gevoed
was zij de spil
middelpunt van bestaan
Een geschiedenis geschreven
Grijs is mijn hart
en moe mijn hoofd
Nu ik afscheid neem
van jou
Kinderstemmen
tegen jouw huid
Door tuigage
ondersteund
Wapperende vlaggen
Klapperende zeilen
Klotsende golven
Overstag
Jouw klievende boeg
trots en fier vooruit
Zon en wind trotserend
Zeemansknopen
Jouw ziel neemt
herinneringen mee
'n Geschiedenis
niet uit te wissen
PACARO vaarwel
het is voorbij
Vaarwel
Het boek Pacaro
is geschreven
Haar vele hoofdstukken
hebben haar verhaal verteld
Een onmachtige liefde
wordt herinnering
Het laatste hoofdstuk is uit
geschiedenis neergezet
Een nieuw boek geopend
Mijn tranen dopen jou
wensen jou goede vaart
Vaar wel mijn schipperskind
ga voor het ruime sop
Trosteer wind en golven
Tegen de woelige baren
ben jij sterk als een beer
Opgewassen
Als een dierbare herinnering
zal ik je koesteren
Je blijft in mijn gedachten
Het ga je goed
overlijden van een van de ouders
Een van je ouders te moeten laten gaan, doet pijn en geeft veel verdriet.
Maar als je weet dat het zo beter is, denk dan aan de vele mooie herineringen
en miscchien dat je dan even weer geniet.
Onaantastbaar
Er is geen plek
tastbaar, waar ik je vinden kan
om zomaar tegen je te praten
al zou dat dan
slechts een met bloemen omhult
beschreven steen op aarde zijn
De plek waar herinneringen liggen
van ons samen, dierbaar tot het eind
liggen achter een gesloten deur
Er is niets wat ik vasthouden kan
in mijn handen
wat me denken doet aan jou
Er is een fluistering in mijn hart
zomaar een herinnering
die me jou doet voelen
Bijna tastbaar
Zo wijs, zo kalm
op elke plaats, met lege handen
Ik zie ons met mijn ogen dicht
Ik hoor je in mijn hart
Ik volg de weg die voor mij ligt
zonder jou
Zonder plaats of tijd
met jou in eeuwigheid
Ons
Ik heb je lief
zonder woorden
met al mijn liefde
Ik heb je lief
zonder angst
wat komen gaat
Ik heb je lief
met al mijn kracht
en jij mij
met al jouw kracht
Ik voel het
je hebt me lief
Ik houd je vast
en laat je nooit meer los
Er is geen eind
Ik ben een stukje jou
en jij mij
Ik heb ons lief
Mh 17
Het zweeft niet meer maar valt
Het heeft zijn zwaartekracht verloren
Heel hoog met bijna ongeboren
Een deeltje van een tel
als een kwaadaardig gezwel
Zo snel kwam van het niets
een projectiel op zoek naar iets
Een groot stuk metaal met daarin bijna 300 zielen
die volkomen zinloos in stukken uit de lucht vielen.
Ja ook dat ene knuffelbeertje in de handen van die grote rus
als een teken van overwinning of heeft die rus
een kruis geslagen en toen nagedacht
wat heeft die Poetin ons gebracht?
Jan Bonthuis
handen die me groeten
moet ik de zegeningen tellen
die de tijd aan mijn verblijf
geregen heeft heb ik eigenlijk
wel ooit bewust geleefd
handen die me groeten
de verwondering in ontmoeten
ogen die in liefde naar me keken
ben ik kleine dingen soms vergeten
waren ze niet van belang of
plakte ik ze achter het behang
laat ik de balans opmaken
van de dingen die me raken
samenzijn staat bovenaan
daar ben ik altijd voor gegaan
strelen koesteren en beminnen
straalt bij mij intens van binnen
elkaar tot mensen maken in
ontdekken van talent en gaven
die in vrijheid te beleven dat had
ik zo graag aan iedereen gegeven
samen dragen
Wanneer je te horen krijgt dat een geliefde niet meer lang te leven heeft.
Is het net of de aarde onder je voeten beeft.
Onmacht, machteloosheid, je wilt wel van alles maar, je kan niets doen.
Je omarmt en troost en je denkt nog eens terug aan toen.
Toen alles nog gewoon was, je weet het, het komt nooit meer terug.
Je weet nog even, ja wat gaat die korte tijd dan vlug.
Spreek ook samen de dingen, die je nog ze graag bespreken wil.
De momenten samen zo kostbaar, wat te zeggen, alles lijkt koud en kil
Maar weet ook dat het zo anders het kunnen zijn.
Bewust afscheid kunnen nemen, dingen kunnen uitspreken is fijn.
Want wat als iemand ons, in de bloei van zijn leven verlaat
Is er geen afscheid, kan je het niet meer uitspreken, vergoed te laat.
Samen zijn in die korte kostbare tijd,
Ga samen die weg, die je straks van elkaar scheidt.