Honing en mirre

Zij zwierf door stad en land,
Volgde haar gevoel,
En heel soms haar verstand,
Vergaarde veel wijsheid
Op haar levenspad.
Menigeen vroeg haar raad,
Zij stond hen altijd bij,
Zowel met woorden als daad.
Ze wordt op handen gedragen
Over geheel de kloot,
Voor alle honing en mirre
Die zij ieder bood,
Tot zij op hoge leeftijd stierf.
Op haar begrafenis
Was een enorme schare volks.
De geplengde tranen,
Stroomden vele bekers vol.
In d’herinnering leeft zij voort,
Volgt men nog haar woord.